Non-Citizens’ big Demonstration/ تظاهرات بزرگ ناشهروندان

non citizen demo

More Languages below…

English:

I rebel, therefore I exist

After more than fifteen months of our frustration and anger, as marginalized people, erupting; as those who citizen-based societies have forgotten and passed over – here we are.

We are those asylum-seekers who, within the capitalist societies of European countries, position ourselves as non-citizens. Non-citizens who live in inequality to citizens, who live somewhere outside of Europe’s citizen-based societies. Citizens, who because of their citizen-position and nothing else, enjoy all the basic rights, such as the right to work, the right to education, to freedom of movement, and the right to choose one’s place of residence freely. We, non-citizens, are deprived of these fundamental rights, and hollow claims to upholding ‘human rights’ and slogans by the so-called ‘democratic’ governments of Europe don’t hold true for us. They are non-existent for us because we are not citizens who fit into the ridiculous ‘human rights’ discourse, as fellow people who ‘belong’. In order to transform our survival into actual living, in order to become ‘human’ and have the same rights as other humans, we must move from the position of non-citizens and become citizens.

Everything started after the suicide of one of us non-citizens in an asylum-seeker camp. The anger of this state-lead murder materialized in the first non-citizen resistance tent on one of the streets of this alienated 21st century consumer society. This anger spread to 7 cities, as 7 resistance tents erupted, while the government didn’t change a thing and our room mates, one after the other, kept committing suicide in camps, more and more murders by the hand of the state.

And yet, our belief in just one alternative – struggle and strong resistance in front of discriminatory laws – was growing and growing like a flame in our chest. After 6 months of resistance on the streets, including the Protest March to Berlin, our voices passed imaginary borders and echoed in surrounding geographies; now Vienna, Amsterdam and Den Haag were raging.

With all this, we keep receiving news about non-citizen suicides, daily deportations, and understand that no basic changes of laws, producing this ‘Other’ – as the main policy of the European governments, and specially Germany – have occurred.

Today we are surprised. We are surprised that governments, relying on structural oppression by laws and police forces as their tools, think that the capacity of human beings in the 21st century of accepting oppression has no limit, has no end. They should know that, that which has no end is our will for changing this situation and that we understand resistance, as the only way to preserve our humanity.

We don’t want to be afraid of deportation nightmares during the night any more; when we wake up in the morning, we don’t want to find ourselves within the walls of the most isolated camps. When we take our steps on these streets, just as any other person in this society, we refuse to face the oppression of ‘Residenzpflicht’.

On the 22nd of June, we will gather in Munich to defend the right of all non-citizens to become citizens in citizen-based societies and announce that our response to this structural discrimination, in order to change the current situation, can only be immense and loud resistance.

Deutch:
Ich rebelliere, deswegen existiere ich

Nach mehr als fünfzehn Monaten des Zorns und Frustration derer die von der bürgerlichen Gesellschaft ignoriert und vergessen wurden – Hier sind wir.

Wir, die Asylsuchenden in den kapitalistischen Gesellschaften Europas, positionieren uns als Non-Citizens: Non-Citizens die in Ungleichheit zu Citizens und außerhalb von Europas auf Staatsbürger_innenschaft basierenden Gesellschaftsstrukturen leben müssen. Citizens, dank ihrer Citizen-Position in der Gesellschaft, genießen alle Grundrechte, das Recht auf Arbeit, das Recht auf Bildung, das Recht sich frei zu bewegen, und das Recht den Wohnsitz frei zu wählen. Wir, die Non-Citizens, haben keinen Zugang zu diesen Grundrechten und die Behauptungen der so-genannten demokratischen Regierungen Europas die Menschenrechte zu würdigen, halten der Realität nicht stand. Diese Rechte existieren nicht für uns da wir nicht Citizens sind, Menschen die dazugehören, die in diesen lächerlichen Menschenrechtsdiskurs fallen. Um unseren Status des Überlebens in einen des Lebens umzuwandeln, um Mensch zu werden und die gleichen Rechte wie andere Menschen zu haben, müssen wir von der Position des Non-Citizens in die des Citizens übergehen.

Alles begann mit dem Selbstmord von einem von uns, Non-Citizens, in einem Lager für Asylsuchende. Die Wut auf diesen vom Staat gelenkten Mord materialisierte sich in dem ersten Non-Citizen Widerstands-Zelt auf einer Straße in dieser entfremdeten Konsum-Gesellschaft des einundzwanzigsten Jahrhunderts. Die Wut breitete sich auf 7 Städte aus, auf 7 Widerstands-Zelte, ohne dass die Regierung reagierte, und nach und nach begingen mehr und mehr unserer Zellennachbarn Selbstmord in den Lagern, Morde die der Staat zu verantworten hat.

Und dennoch wuchs und wuchs unser Glaube an die einzige Alternative wie ein Feuer in der Brust – Kampf und starker Widerstand gegen diskriminierende Gesetze. Unsere Stimmen, nach 6 Monaten Widerstand auf den Straßen, und dem Protest-Marsch nach Berlin, überschritten imaginäre Grenzen und hallten weit; mittlerweile auch nach Wien, Amsterdam und Den Haag.

Trotz all dessen erfahren wir immer wieder von Non-Citizen Selbstmorden, täglichen Deportationen und wissen dass keine fundamentalen Gesetzesveränderungen eingetreten sind, weder durch Deutsche noch Europäische Regierungen.

Heute sind wir überrascht. Wir sind überrascht dass Regierungen, die sich auf strukturelle und gesetzliche Unterdrückung verlassen, davon ausgehen dass Menschen des einundzwanzigsten Jahrhunderts Unterdrückung akzeptieren und ohne Limit über sich ergehen lassen. Sie sollten wissen dass unser Wille die Situation zu ändern keine Grenzen kennt und wir Widerstand als einzige Möglichkeit ansehen unsere Menschlichkeit zu erhalten.

Wir wollen uns nicht mehr vor Deportations-Albträumen fürchten müssen; wenn wir am Morgen aufwachen, wollen wir uns nicht eingemauert in den isolierten Lagern wiederfinden müssen. Wenn wir uns auf den Straßen bewegen, genau wie jede andere Person dieser Gesellschaft, weigern wir uns die unterdrückende Residenzpflicht zu akzeptieren.

Am 22. Juni werden wir uns in München versammeln und das Recht aller Non-Citizens einfordern Citizens zu werden in dieser Citizen-Gesellschaft und kund tun dass unsere Antwort auf diese strukturelle Diskriminierung, um Veränderung zu bringen, nur lauter und anhaltender Widerstand sein kann.

French:
Je me révolte donc j’existe

Après plus de quinze mois de nos frustrations et de colère, en tant qu’êtres marginalisés, apparaissant comme ceux qui ont été oubliés et passés par les sociétés qui basent sur le ‘citizen’ – nous voici.

Nous sommes les demandeurs d’asile qui, dans les sociétés capitalistes de l’Europe, se positionnent comme des ‘non-citizens’. ‘Non-citizens’ qui vivent en inégalité envers les ‘citizens’ qui vivent quelque part en dehors des sociétés basé sur le ‘citizen’ de l’Europe. ‘Citizens’, qui à cause de leur position de citizen et rien d’autre, qui jouissent tous les droits de base, comme le droit au travail, le droit à l’éducation, le droit à la liberté de mouvement et le droit au libre choix de résidence. Nous, les non-‘citizens’, sont privés de ces droits fondamentaux et la prétention des droits humains et des slogans des gouvernements européens qui s’appellent « démocratiques », ne s’applique pas à nous. Pour nous, ils sont inexistants parce que nous ne sommes pas les ‘citizens’ qui rentrent dans le discours ridicule sur les ‘droits humains’ comme d’autres qui y sont ‘chez eux’. Afin de pouvoir transformer notre survie en une vie, afin de devenir humain et d’avoir les mêmes droits que d’autres êtres humains, nous devons bouger de la position de ‘non-citizens’ et devenir ‘citizens’.

Tout a commencé après la suicide d’un de nos ‘non-citizens’ dans un camp de demandeurs d’asile. La colère de ce meurtre matérialisé dans la première tente de ‘non-citizens’ dans une des rues de cette société de consommateurs du 21 ème siècle. Cette colère s’est répandue dans 7 villes, où se sont formés 7 tentes de résistance, pendant que le gouvernement n’a pas changé une seule chose et nos cohabitants, un après l’autre, se sont suicidés dans les camps, de plus en plus de meurtres commis par la main de l’état.

Pourtant, notre foi en la seule alternative – la lutte et la forte résistance contre la loi discriminatoire – n’a pas cessé de grandir comme une flamme dans nos cœurs. Après 6 mois de résistance dans la rue, y compris la marche de protestation à Berlin, nos voix ont passés des frontières imaginaires et ils résonnaient dans des géographies adjacentes et Vienne, Amsterdam et Den Hague était en rage.

Avec tout ca, on continuait à recevoir des nouvelles sur des suicides des ‘non-citizens’, de déportations quotidiens – et nous avons compris que les lois qui produisent ce ‘autrui ‘ – en tant que politique principale des gouvernements européens, surtout de l’Allemagne – n’ont pas changé.

Aujourd’hui, nous sommes surpris. Nous sommes surpris que des gouvernements qui invoquent de l’oppression structurelle par la loi et le forces de police comme outils, pensent que la capacité des êtres humains du 21ème siècle, d’accepter de l’oppression n’a pas de limite, n’as pas de fin. Ils devraient savoir que c’est notre volonté pour un change de cette situation et que nous comprenons la résistance comme le seul moyen de préserver notre humanité.

Nous ne voulons plus avoir peur d’avoir de cauchemars de déportation dans la nuit ; quand nous nous levons le matin, nous ne voulons plus nous trouver entourés par les murs des camps le plus isolés. Quand on fait nos pas dans ces rues, comme toute autre personne dans cette société, on refuse de faire face à l’oppression de la ‘Residenzpflicht’.

Le 22 juin, on se rassemblera à Munich pour défendre les droits de tout les ‘non-citizens’ de devenir ‘citizens’ dans les sociétés qui basent sur le ‘citizen’ et pour annoncer que, afin de changer la situation actuelle, notre réponse à cette discrimination structurelle ne peut être qu’une immense et forte résistance.

فارسی

طغیان می کنم، پس هستم

بیش از پانزده ماه از فواران خشم فروخورده ی ما به حاشیه رانده شدگان جامعه آلمان؛ همان‌هایی که جوامع شهروند مدار آن‌ها را به فراموشی سپرده است، می گذرد.

ما همان پناهجویانی هستیم که در ساختار طبقاتی جوامع سرمایه داری اروپایی، خود را ناشهروندانی می‌شناسیم که در جایی خارج از جوامع شهروند مدار، در یک نابرابری اجتماعی نسبت به شهروندان زیست می‌کنیم. شهروندانی که به صرف داشتن جایگاه شهروندی، از تمام حقوق و مزایای ابتدایی همچون کار، تحصیل، تردد آزاد و حق اقامت برخوردارند و ما ناشهروندان، در حالی از این حقوق بی بهره ایم، که حتی ادعاهای پوچ و نمایشی «حقوق بشری» دولت های به اصطلاح «دموکراتیک» اروپایی در قبال مان اجرا نمی شود. چرا که شهروند نیستبم تا در حلقه «خودی ها»، در گفتمان کمدی حقوق بشری جای بگیربم. پس ناگزیر، برای بشر شدن و داشتن حق برابر با دیگر انسان ها، می بایست در ابتدا با گذار از شرایط ناشهروندی به شهروندی،زنده مانی مان را به زندگانی بدل کنبم.

همه چیز از خودکشی یکی از ما ناشهروندان در یکی از کمپ های پناهندگی آغاز شد و خشم ناشی از آن، به شکل استقرار یک چادر مقاومت در یکی از خیابان های این جامعه از خود بیگانه و مصرف گرای قرن بیست و یکمی، تجلی یافت. این خشم با بی اهمیتی و عدم تغییر شرایط توسط دولت، در ۷ شهر، به شکل هفت چادر تکثیر شد؛ چرا که همچنان، هم اتاقی هایمان یکی پس از دیگری در کمپ های پناهندگی خودکشی می شدند.اما همچنان باور به تنها یک آلترناتیو، آن هم مبارزه و مقاومت سرسختانه در برابر شرایط و قوانین، در وجودمان شعله می کشید. پس از ۶ ماه مقاومت خیابانی، با پیاده روی به برلین، صدایمان مرزهای موهوم را در نوردید و در پهنه ی وسیعی از جغرافیاهای محصور شده جاری شد؛ حال دیگر وین، آمستردام و دنهاخ نیز می خروشید . با تمام این اوصاف هنوز هم اخبار خودکشی ناشهروندان، اجرای بی شرمانه احکام دیپورت، عدم تغییر شرایط و قوانین دیگری ساز و دیگری ستیز دولت های اروپایی، به ویژه آلمان ادامه داشت و دارد.

امروز شگفت زده ایم. از اینکه دولت ها با اتکا به سرکوب سیستماتیک توسط ابزارهای قانونی و پلیسی خود، ظرفیت ستم پذیری بی پایانی را برای انسان قرن بیست و یکم متصورند، شگفت زده ایم. عزم و اراده تغییر در میان ما، پایانی ندارد و مقاومت را تنها راه حفظ جایگاه و منزلت انسانی خود می دانیم. چرا که دیگر نمی‌خواهیم با وحشت از کابوس دیپورت شب‌ها بخوابیم و صبح که از خواب برخواستیم، خود را در میان دیوار های کمپ پناهندگی، منزوی و اسیر احساس کنیم، و هنگامی که قدم از قدم بر می داریم، مدام ساده‌ترین عمل انسانی خود را؛ تررد آزاد را، تحت لوای قانون محودیت تردد سرکوب شده ببینیم.

بیست و دوم جون در مونیخ گرد هم می‌آیم تا شانه به شانه یکدیگر، از حق شهروند شدن همه ناشهروندان در جوامع شهروند محور دفاع کنیم و اعلام داریم که پاسخمان به این تبعیض سیستماتیک، به منظور تغییر وضعیت موجود، مقاومتی تمام‌عیار خواهد بود.

Russian:
бунтую, следовательно, существую

После больше чем пятнадцати месяцев нашего разочарования и
гнева, маргинализированые, забытые и незамечаемые обществами,
основанными на гражданстве, — мы здесь.
Мы - те просители убежища, которые в рамках капиталистического общества
европейских стран позиционируют себя как не-граждане (non-citizens).
Не-граждане, живущие в неравенстве с гражданами, где-то за пределами
обществ Европы, основанных на принципе гражданства. Граждане, из-за
своей позиции гражданина и только, могут пользоваться всеми
основными правами: правом на труд, на образование, на свободу
передвижения и на свободный выбор места жительства. Мы, не-граждане,
лишены этих основных прав, пустые заявления о защите «прав человека» и
лозунги так называемых «демократических» правительств Европы на нас не
распространяются. Они не существуют для нас, потому что мы не граждане,
вписывающиеся в смехотворный дискурс «прав человека», не «свои» люди.
Чтобы превратить наше выживание в настоящую жизнь, чтобы
стать «человеком» и иметь такие же права, как другие люди, мы должны
выйти из позиции не-граждан и стать гражданами.
Все началось после самоубийства одного из нас, не-граждан, в лагере для
беженцев. Гнев от вызванного государством убийства материализовался
первой палаткой сопротивления не-граждан на одной из улиц этого
отчужденного общества потребления XXI века. Этот гнев распространился на
семь городов, где возникли семь палаток сопротивления. В то время как
правительство не меняло ровным счётом ничего, наши соседи по комнате,
один за другим, кончали с собой в лагерях — всё больше и больше
смертей от рук государства.
И всё же наша вера в единственную альтернативу — борьбу и решительное
сопротивление дискриминационным законам — росла и продолжает расти, как
пламя в нашей груди. После шести месяцев сопротивления на улицах, в том
числе Протестного Марша на Берлин, наши голоса пересекли воображаемую
границу и эхом отозвались в окружающих регионах — Вена, Амстердам и
Гаага восстали.
Несмотря на это мы продолжаем получать новости о самоубийствах
не-граждан и ежедневных депортациях и понимаем, что не произошло
базовых изменений законов, создающих «Других», — основной политики
европейских правительств, и особенно Германии.
Сегодня мы удивлены. Мы удивлены, что правительства, опираясь на
структурное угнетение через законы и полицейский аппарат как на свои
инструменты, считают, что в XXI веке принятие
такого угнетения не имеет предела, не имеет конца. Но они должны знать,
что не имеет конца наша воля изменить эту ситуацию, и мы считаем
сопротивление единственным способом сохранить нашу человечность.
Мы больше не хотим бояться кошмара ночной депортации. Когда мы
просыпаемся утром, мы не хотим оказываться в стенах самых изолированных
лагерей. Когда мы шагаем по улице, как и любой другой человек в этом
обществе, мы отказываемся признать угнетение «Residenzpflicht»
(предписания о невыезде).

22 июня мы соберемся в Мюнхене, чтобы защитить право всех не-граждан
стать гражданами в обществах, основанных на принципе гражданства. Чтобы
объявить, что нашим ответом на эту структурную дискриминацию для
изменения сложившейся ситуации может быть только широкое и громогласное
сопротивление.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s